Μήπως είμαι κι εγώ ένας απο αυτούς;

 Καθημερινές  ιστορίες  απλών  ανθρώπων  με τις δικές τους συνήθειες  και  τα προβλήματά τους.  Άνθρωποι που δεν θα  ξεπερνούσαν ποτέ τα όρια της λογικής.
 Αυτούς  τους χαρακτήρες  είδαμε και στην ταινία  «Όλα είναι δρόμος»  του Παντελή Βούλγαρη.
 Η ταινία βασίζεται σε τρεις διαφορετικές ιστορίες ανθρώπων και μας δείχνει πως αντιδρά ο    ανθρώπινος  νους , στις αντιξοότητες  που του επιφυλάσσει η ζωή.

Ο κυρ-Αντώνης , ένας ηλικιωμένος θυροφύλακας  που αποφασίζει να «πάρει το νόμο στα χέρια του», ο κύριος Μάκης που κατεδαφίζει  ένα νυκτερινό κέντρο επειδή τον παρατάει η γυναίκα του και ένας 18χρονος φαντάρος που αποφασίζει να τερματίσει άδοξα τη ζωή του.

 Το ερώτημα που τίθεται : Πόσο απέχει η λογική από τον παραλογισμό; Και τι είναι άραγε εκείνο που μεταμορφώνει ένα καλοσυνάτο παππούλη σε ένα ανθρωπόμορφο τέρας;

Εάν προσπαθούσαμε να συγκρίνουμε την εποχή που γυρίστηκε η ταινία με το σήμερα, η μόνη διαφορά που θα διακρίναμε, θα ήταν μόνο στα πρόσωπα.

Δεκαεπτά χρόνια μετά είναι σαν να βλέπω το ίδιο έργο κάθε μέρα.

Σκέφτομαι  λοιπόν και αναρωτιέμαι, πόσοι κυρ-Αντώνηδες  και  Μάκηδες  ζουν ανάμεσά μας ή μήπως είμαι και  εγώ ένας από αυτούς;