ΠΑΙΔΙΚΗ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗ

Στις  4 Αύγουστου το έτος 1955 στις οκτώ το πρωί  εισήχθη στο Νοσοκομείο του Πειραιά η 14χρονη Σπυριδούλα Ράπτη  με βαριά εγκαύματα σε όλο της το σώμα. 

 Λίγο αργότερα έγινε γνωστό ότι  το ανήλικο κορίτσι είχε πέσει  θύμα   κακοποίησης από τους εργοδότες  της.

Αφού  την άπλωσαν στο τραπέζι  δεμένη  χειροπόδαρα, την  σιδέρωσαν σε όλο της το κορμί….

Καθημερινά γινόμαστε  μάρτυρες  σε υποθέσεις  παιδικής βίας  και  εκμετάλλευσης ανηλίκων. Αναρίθμητα και ανείπωτα εγκλήματα  που  διαπράχθηκαν και διαπράττονται  εις βάρος   χιλιάδων παιδικών  ψύχων.

 Η παιδική κακοποίηση αφορά  στη σωματική, σεξουαλική ή συναισθηματική κακομεταχείριση  καθώς και  την παραμέληση ενός παιδιού ή παιδιών.

Η παιδική βία αποτελεί παγκόσμιο φαινόμενο για πολλές  δεκαετίες  μέχρι και σήμερα στην σύγχρονη κοινωνία.

 Ιστορίες από περιστατικά μικρών παιδιών που έζησαν τον εφιάλτη της κακοποίησης βίας,σοκάρουν  τον κοινό νου και στο άκουσμα των φρικτών εγκλημάτων,αποζητά παραδειγματική τιμωρία για τους υπευθύνους των.

·         Τον Απρίλιο του 2003 η Χριστίνα επισκέφθηκε την Κοινωνική Υπηρεσία του νοσοκομείου της περιοχής της και ανέφερε στην κοινωνική λειτουργό ότι ξυλοκοπείται πολύ συχνά από τον πατέρα της χωρίς αιτία, με αποτέλεσμα να φέρει μώλωπές σε όλο το σώμα της.

Εξετάστηκε από τους γιατρούς του νοσοκομείου και εισήχθη στην ορθοπεδική κλινική όπου νοσηλεύτηκε, λόγω τραυματισμού της στον αυχένα και στη μέση. Η Χριστίνα ανέφερε ακόμη ότι από 3 ετών εκτός από τους ξυλοδαρμούς, υφίστατο σχεδόν καθημερινά σεξουαλική κακοποίηση τόσο από τον πατέρα όσο και από τον παππού της.

Κατά τη διάρκεια της νοσηλείας της στο νοσοκομείο η επιμελήτρια ανηλίκων που επισκεπτόταν την Χριστίνα, επικοινώνησε με τον παππού και τον πατέρα της, οι οποίοι ως αιτία των ξυλοδαρμών της Χριστίνας, πρόβαλλαν την τιμωρία και τον συνετισμό της σε κανόνες ηθικής (π.χ. να μη μιλάει σε αγόρια, να μην βγαίνει έξω κλπ).

·         Η Σοφία, αλβανικής καταγωγής, εγκαταλείφθηκε από τους γονείς της στο μαιευτήριο όπου γεννήθηκε. Μέχρι τα 5 της χρόνια μεγάλωσε σε ίδρυμα της πατρίδας της. Σε εκείνη την ηλικία υιοθετήθηκε από νεαρό ζευγάρι. Η μικρή Σοφία δεν βρήκε την αγάπη και το σπιτικό που φανταζόταν εκεί, αλλά έγινε θύμα κακομεταχείρισης και παραμέλησης από τους νέους της γονείς…. 

   Πέντε περίπου χρόνια αργότερα, οι θετοί γονείς της Σοφίας χώρισαν και την μικρή ανέλαβε ο πατριός της, ο οποίος λίγο αργότερα ξαναπαντρεύτηκε και μετακινήθηκε σε μεγάλη πόλη της Ελλάδας. Εκεί, η 11χρονή Σοφία, «ανατέθηκε» σε «φίλη» του ζεύγους («θεία»), η οποία την εξώθησε σε επαιτεία στα φανάρια. Παράλληλα, η μικρή συνέχιζε να κακοποιείται σωματικά σε καθημερινή βάση και ανάλογα με τις «επιδόσεις» της στην επαιτεία… Κάποια στιγμή η Σοφία συνελήφθη από την αστυνομία και απελάθηκε στην Αλβανία.

 Έναν χρόνο αργότερα, η σύζυγος του πατριού της την ξαναφέρνει στην Ελλάδα, σε άλλη πόλη αυτή τη φορά, όπου και η έφηβη πια Σοφία συνεχίζει να επαιτεί στα φανάρια, με «μάνατζερ» αυτή τη φορά την σύζυγο του πατριού της, ενώ φυσικά συνεχίζει να κακοποιείται βάναυσα τόσο από τη δεύτερη μητριά της όσο και από το περιβάλλον αυτής.

 Κάποια στιγμή η Σοφία άρχισε να επικοινωνεί μαζί μας στην 1056, για τα λίγα λεπτά της ημέρας που απαλλασσόταν από το αυστηρό βλέμμα και την επίβλεψη της «εργοδότριας» της. Η Σοφία μοιραζόταν με τους κοινωνικούς λειτουργούς και ψυχολόγους της Γραμμής τη θλίψη και απόγνωση της για την σκληρή και βάναυση ζωή που είχε γνωρίσει από τη στιγμή που γεννήθηκε. Σε ηλικία περίπου 15 ετών, η Σοφία ξανά-συλλαμβάνεται από την αστυνομία και λίγες ημέρες αργότερα το Χαμόγελο του Παιδιού λαμβάνει εισαγγελική εντολή για την φιλοξενία της.

·         Κλήση στο 1056 μιλούσε για ουρλιαχτά που ακούγονταν από ένα βρέφος. Διαπιστώθηκε ότι παιδί 2,5 μηνών κακοποιήθηκε από μητέρα χρήστη ουσιών. Επενέβη η αστυνομία ενώ το παιδί ήταν σε πολύ άσχημη κατάσταση με εκδορές, μώλωπες, σημάδια από λουριά σε χέρια και πόδια, πρησμένο μάτι και δαχτυλιές στο πρόσωπο. Όλες οι παραπάνω ιστορίες είναι προέρχονται από την ιστοσελίδα του « Χαμόγελο του παιδιού».

H ιστορία της Ελίζας (Elisa Izquierdo, 1989 – 1995) είναι η αληθινή ιστορία ενός παιδιού που δεν πρόλαβε να ανοίξει τα φτερά του και χαρακτηρίστηκε από τις αρχές της Νέας Υόρκης, σαν η χειρότερη περίπτωση παιδικής κακοποίησης που είχαν δει ποτέ. Χωρισμένοι γονείς, με ένα πατέρα που έκανε ότι καλύτερο μπορούσε αλλά δυστυχώς χάθηκε νωρίς. Μια άρρωστη μητέρα, βυθισμένη στα ναρκωτικά και μια «υγιής» πολιτεία όπου οι τυπικές διαδικασίες συνθλίβουν την ουσία. Το 1995 η κυνική κοινωνία της Νέα Υόρκης συγκλονίζεται από την είδηση του χαμού της Ελίζας, που πέθανε κακοποιημένη στα 6 της χρόνια.

Οι κάτοικοι της πόλης υπογράφουν το μανιφέστο «Ποτέ ξανά», ενώ τον Φεβρουάριο του 1996 θεσπίζεται «Ο Νόμος της Ελίζας», ο οποίος επανακαθορίζει τις ευθύνες του κράτους και των κοινωνικών υπηρεσιών στα θέματα προστασίας του παιδιού, με αύξηση της λογοδοσίας όσων εμπλέκονται στην προστασία των παιδιών και μείωση της εμπιστευτικότητας σχετικά με τη δημοσιοποίηση περιπτώσεων αυτού του είδους.

Η Ελίζα γίνεται παγκόσμιο σύμβολο και η ιστορία της γίνεται εξώφυλλο στους New York Times, αλλά και αντικείμενο πολυάριθμων άρθρων στα ΜΜΕ.

Τα πρώτα χρόνια, όσο η Ελίζα ζούσε με τον πατέρα της, πήγαινε τακτικά στο σχολείο και η ζωή της εξελισσόταν φυσιολογικά. Μετά τον θάνατο του πατέρα όμως, η επιμέλεια της Ελίζας δίνεται στη βιολογική της μητέρα και αμέσως φαίνεται η διαφορά: το παιδί σταμάτησε να πηγαίνει τακτικά στο σχολείο και έπαψε να είναι το γελαστό παιδί των προηγούμενων ετών. Παρά τις προσπάθειες, κανείς δεν μπόρεσε να επέμβει εφόσον ο δικαστής, με σύμφωνη γνώμη των κοινωνικών υπηρεσιών, είχε δώσει την επιμέλεια του παιδιού στη μητέρα.

Ο θάνατος της Ελίζας έφερε στην επιφάνεια με τον πιο δραματικό τρόπο, την ανεπάρκεια των υπηρεσιών παιδικής προστασίας και ταρακούνησε βαθύτατα την κοινή γνώμη σχετικά με το φαινόμενο της κακοποίησης και παραμέλησης παιδιών.

Το 2008 μια ομάδα ανθρώπων ιδρύσαν εις μνήμη του αδικοχαμένου κοριτσιού , το σωματείο κατά της παιδικής βίας-ΕΛΙΖΑ  που είναι από τις ελάχιστες εξειδικευμένες Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις στην Ελλάδα που ασχολούνται με την προστασία και προαγωγή των δικαιωμάτων των παιδιών που έχουν υποστεί ή κινδυνεύουν να υποστούν κακοποίηση ή παραμέληση, και η δίνει έμφαση στην προσχολική ηλικία.

·         Άλλη μια υπόθεση που συγκλόνισε την υφήλιο είναι αυτή του Βρετανού  Ριτσαρντ  Χακλ  ο οποίος μέσα σε μια δεκαετία  κακοποίησε  σεξουαλικά  23 μωρά(!!!!)στη Μαλαισία και την Καμπότζη

.

Ο Χακλ κρίθηκε ένοχος για 22 υποθέσεις, ενώ παραδέχτηκε την ενοχή του σε 71 σεξουαλικές  επιθέσεις και βιασμούς.

Ένα από τα πιο επιβαρυντικά στοιχεία κατά του Χακλ, σύμφωνα με τον δικαστή, ήταν ότι είχε στόχο παιδιά και τις οικογένειές τους στις φτωχές συνοικίες, τα οποία εντυπωσίαζε με τον σχετικό του πλούτο και την κατάστασή του ως Δυτικός.

 Σύμφωνα με τα στοιχεία που παρουσιάστηκαν σε εκδήλωση που πραγματοποίησε η Εταιρία κατά της Κακοποίησης του Παιδιού «ΕΛΙΖΑ», με αφορμή τον εορτασμό της Παγκόσμιας Ημέρας κατά της Κακοποίησης του Παιδιού, αλλά και σε εκδήλωση που διοργάνωσε το «Χαμόγελο του Παιδιού», ένα στα έξι παιδιά παγκοσμίως βιώνει σεξουαλική κακοποίηση, ποσοστό που στις χώρες της Ευρώπης αυξάνεται στο 20%. Την ίδια ώρα η Ελλάδα, που, σύμφωνα με την τελευταία Διαβαλκανική έρευνα, κρατάει τα πρωτεία στην ψυχολογική κακοποίηση, δεν έχει κεντρικό φορέα καταγραφής περιστατικών κακοποίησης παιδιών, ούτε εξειδικευμένες δομές αντιμετώπισης σχετικών περιπτώσεων.

Για μια θέση στο Ήλιο

Νέα παιδιά με φιλοδοξίες και όνειρα για το μέλλον, δίνουν την πρώτη τους μάχη για την ένταξη τους στην κοινωνία και στην αγορά εργασίας.  Ωστόσο, "μάχη χωρίς την απαιτούμενη προετοιμασία, είναι μία χαμένη υπόθεση"... Όπως υποστηρίζει η Μάγδα Δέλλιου,μαθήτρια της τρίτης Λυκείου στη Χαριλάου Θεσσαλονίκης.

- Πόσο καιρό προετοιμάζεσαι για τις τελικές εξετάσεις;

• Ουσιαστικά όλο το χρόνο. Αρχικά κατανοώ αυτό που διαβάζω και έπειτα το αποστηθίζω. Την περίοδο των εξετάσεων, απλώς φρεσκάρω την μνήμη μου.

-Περιέγραψε μας πως ξεκινάει η μέρα σου.

• Ξυπνάω στις 8 περίπου, ξεκινάω το διάβασμα στις  9:30, κατά τη μία θα φάω μεσημεριανό, 14:30 θα ξεκινήσω να διαβάζω πάλι, 17:30 θα κάνω ένα δίωρο διάλειμμα και γύρω στις 22:00 θα κοιμηθώ. Ανάλογα βέβαια και με το μάθημα που δίνω!!

- Εννιά ώρες διάβασμα!! Έξω από το σπίτι βγαίνεις καθόλου;

•  Ναι όταν κάνω διάλειμμα πηγαίνω βόλτα μαζί με τη φίλη μου. Έτσι για αλλαγή παραστάσεων.

- Πόσο σημαντικό θεωρείς το παράγοντα ψυχολογία για εκείνες τις μερες;

•  Είναι πολύ σημαντικό αν σκεφτείς την πίεση που έχουν δεχτεί όλη τη χρονιά για την προετοιμασία. Αυτές τις μέρες η πίεση γίνεται άγχος και αυτό που πρέπει να κάνεις, είναι να το αποβάλλεις και να συγκεντρωθείς στο στόχο σου.

- Οι γονείς σου βοήθησαν πάνω στο αυτό;

• Έδειξαν εμπιστοσύνη και κατανόηση κάτι που με ώθησε ακόμη περισσότερο να αφοσιωθώ στο σκοπό μου.. 

- Σε ποια σχολή θέλεις να περάσεις;

•  Ψυχολογίας.

-Ένα ενδεχόμενο αποτυχίας, τι θα σήμαινε  για σένα;

•  Δε το χω σκεφτεί αυτό το ενδεχόμενο...   Και δε ξέρω τι να σου απαντήσω, μάλλον θα περιμένω τα αποτελέσματα και έτσι θ αποφασίσω.

- Καλή επιτυχία.

•  Ευχαριστώ.

Αεροπορικά Δυστυχηματα

Στον απόηχο του πρόσφατου δυστυχήματος, του Airbus  A320 της Agyptair όπου 66 άνθρωποι  έχασαν την ζωη τους θυμήθηκαμε, τα χειρότερα αεροπορικά  δυστύχημα που συνέβησαν ποτέ.

Στην παραπάνω και την ποιο  πρόσφατη περίπτωση το αεροσκάφος είχε ξεκινήσει από το αεροδρόμιο Charles De Gaulle του Παρισιού με προορισμό το Κάιρο.

Ξημερώματα 18 Μαΐου ξεκίνησε το θρίλερ.  Το αεροσκάφος μετά την κλήση έκτακτης ανάγκης εξαφανίστηκε απο τα ραντάρ. Μερικές ώρες αργότερα αποδείχτηκε πως το σκάφος είχε συντριβεί στην θάλασσα ανατολικά του Αιγαίου.  Ο απολογισμός του τραγικού συμβάντος ήταν  56 επιβάτες και τα 10  μελοι του πληρώματος που έχασαν την ζωή τους.

Η αναδρομή ξεκινάει απο το μακρινη δεκαετία 70. Η συγκεκριμένη δεκαετία στιγματιστηκε απο πάμπολλα αεροπορικά δυστυχήματα και με αμέτρητους θανάτους.

Συγκεκριμένα η αρχή έγινε το 1977.

Το ποιο πολύνεκρο αεροπορικό δυστύχημα συνέβη στης 27 Μαρτίου του 1977 στην Τενερίφη.  Το νησί αυτό της Ισπανίας στιγματίστηκε απο την σύγκρουση δύο γιγάντιαιων Μπόινγκ κατά την διάρκεια της τροχοδρομησης .  Σε αυτο το "τροχαίο" την ζωή τους έχασαν 583 άνθρωποι.

Δύο χρόνια αργότερα συνέβησαν νέα τραγικά αεροπορικά δυστυχήματα.  Ενώ ο πλανήτης ακόμα δεν είχε συνέλθει από συμβάν του 1977 έγιναν ξανά μάρτυρες δύο νέων τραγωδιων.

Το DC-10 της American Airlines εκτελούσε την πτήσης 191, από το Σικάγο προς το Λος Αντζελες.
Λίγα δευτερόλεπτα μετά την απογείωση ο πιλότος έχασε τον έλεγχο του αεροσκάφους με αποτέλεσμα να πέσει στο κτίριο του αεροδρομίου. Εκτός απο τους 271 επιβάτες την ζωή τους έχασαν και 2 άτομα που βρίσκονταν στο εσωτερικό του κτιρίου.

Το έτος 1979 ομωςδεν έμελλε να τελειώσει μόνο με ενα αεροπορικό δυστύχημα.

Στης 28 Νοεμβρίου η πτήση με αφετηρία την Νέα Ζηλανδία και προορισμό την Ανταρκτική συνετρίβη στο όρος Έρεβος. Αποτέλεσμα της παραπάνω σύγκρουσης ήταν και οι 257 επιβάτες να χάσουν την ζωή τους.

Συνολικά 530 ανθρώπινες ζωές χάθηκαν το έτος 1979 απο την ανακάλυψη του 20 αιώνα που λέγεται αεροπλάνο.

Ένα χρόνο αργότερα η πτήση Saudia Flight 163  εκτελούσε δρομολόγιο Ριαντ - Τζεντα. Το αεροσκάφος λίγο μετά την απογείωση  έπιασε φωτιά.  Παρόλο που ο πιλότος κατέβαλε πολύ μεγάλη προσπάθεια και κατάφερε να κάνει αναγκαστική προσγείωση και οι 301 επιβάτες έχασαν την ζωή τους. Ο θάνατος των επιβατών προκλήθηκε απο την εισπνοη καπνού. Τα σωστικα συνεργεία χαρακτήρισαν την συγκεκριμένη περίπτωση ως μία από τις ποίο τραγικές καθώς παρά τις προσπάθειες δεν διασώθηκε ούτε ένας επιβάτης.

Διπλό δυστύχημα όπως 1979 συνέβη και το 1985.

Στης 23 Ιουνίου του 1985 η Air India Flight 182 εκτελούσε πτήση απο το Λονδίνο προς το Μόντρεαλ.  Στην πτήση συνολικά  βρίσκονταν 329 άνθρωποι. Το αεροσκάφος δέχτηκε τρομοκρατικό χτύπημα. Συγκεκριμένα οι τρομοκράτες τοποθέτησαν βόμβα στο αεροσκάφος το οποίο εξερράγη όταν το αεροπλάνο βρισκόταν πάνω από τον Ατλαντικό ωκεανό. Ολοι οι επιβάτες έχασαν την ζωή τους.

Έξι μήνες αργότερα τον ίδιο χρόνο το αεροσκάφος Arrow Flight 1285 έπεσε. Αποτέλεσμα του παραπάνω δυστυχηματος ήταν 256 στρατιωτικοί των ΗΠΑ να χάσουν την ζωή τους. Τα  αίτια του δυστυχηματος παραμένουν άγνωστο έως και σήμερα.

Εντεκάδα χρόνια αργότερα συνέβη το απίστευτο. Μία  εναέρια σύγκρουση αεροπλάνων στοίχισε την ζωή σε 349 ανθρώπους.  Το τραγικό συμβάν συνέβη δυτικά του Νέου Δελχί. Τα αεροσκάφη ανήκαν στην Σαουδική αερογραμμη και Καζακστάν αντίστοιχα.  Οι εμπειρογνώμονες ανέφεραν ότι η κύρια αιτία του δυστυχήματος ήταν η έλλειψη δεξιοτήτων στη χρήση της αγγλικής γλώσσας των πιλότων από το Καζακστάν.

Πάρο λα τα παραπάνω συμβάντα τα αεροπλάνα θεωρούνται τα μεταφορικά μέσα με την περισσότερη ασφάλεια. Αξιοσημείωτο είναι πως εκατομμύρια άνθρωποι την χρησιμοποιουν σε καθημερινή βάση.

Φυλακές ή Αξιοθέατα ?

Οι φυλακές των ζώων είναι αξιοθέατα που λέγονται ζωολογικη κήποι και προσελκύουν εκατοντάδες γονείς και μικρά παιδιά. Οι φυλακές των ανθρώπων από την άλλη είναι τέσσερις τύχει όπου "κακοί άνθρωποι" εκτεινουν ποινές για αδικήματα. Κάτι πήγε στραβά όμως εδώ γιατί οι γονείς με τα παιδιά δεν πάνε να ξεναγηθουν στις φυλακές των ανθρώπων και τι αδίκημα διέπραξαν τα ζώα και μπήκαν στην στενή ?

Τις παραπάνω ευλογες απορίες τις έχω απο μικρός. Παρόλα αυτά όταν ειμουν μικρός έχω επισκεφθεί αρκετές φορές ζωολογικους κήπους καθώς δεν είχα διαμορφώσει ακόμα την προσωπική μου άποψη πανω στο θέμα.

Με τα πρόσφατα γεγονότα στην Χιλή και στον Καναδά που εντέλει τα ζώα έχασαν την ζωή τους απο αμέλεια των ανθρώπων με έχει κάνει να είμαι κάθετος στην κατάργηση των ζωολογικων κήπων.

Συγκεκριμένα σε διάστημα λιγότερο των δύο εβδομάδων είχαμε τον θάνατο 7 λιονταριών και ενός γορίλα.
 Στην Χιλή ένας νέος πηδηξε σε κλουβί με λιοντάρια για να αυτοκτονήσει. Τα λιοντάρια όπως είναι λογικό κατασπαραξαν τον νέο. Το γεγονός αυτό έκανε τους φυλακές να σκοτώσουν τα ζώα. Στον Καναδά απο ανευθυνότητα των γονιών ένας τετράχρονος μπήκε στο χώρο ενός γορίλα που ζύγιζε 180 κιλά. Οι φυλακές για την ασφαλή έξοδο του μικρού σκότωσαν τον γορίλα.

Και ρωτάω γιατί τιμωρούνται τα ζώα εις διπλούν για τους ανθρώπους ? Λέω εις διπλούν καθώς φυλακιζονται για να τα βλέπουμε εμείς και πεθαίνουν από αμέλεια και ανευθυνότητα μας.

Φυλακισμένα δεν είναι μόνο τα ζώα που βρίσκονται σε ζωολογικους κήπους αλλά και τα κατοικίδια που είναι παγιδευμένα μέσα στο σπίτι χωρίς τις απαραίτητες βόλτες. Το τι μπορεί να προκαλέσει η μη κοινωνικοποιηση των κατοικίδιων το είδαμε όλοι πρόσφατα στην υπόθεση με τα rottweiler όπου και πάλι ένα πιτσιρικάς έχασε την ζωή του.

Η μόνη λύση για το πρόβλημα είναι να σεβόμαστε το κάθε τι που είναι ζωντανό. Αν εσύ θες να δεις ένα λιοντάρι, μην εγκλωβισεις το λιοντάρι στο περιβάλλον σου σε ενα κλουβί. Μπες εσύ σε ένα "κλουβί" και πήγαινε στο περιβάλλον του.

ΟΙ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ ΚΑΙ ΟΙ ΕΞΟΔΟΙ ΤΟΥΣ!

  Τα συνοικιακά μαγαζιά προτιμούνε οι κατοικεί της Θεσσαλονίκης για την έξοδο τους τις καθημερινές μέρες ενώ τα σαββατοκύριακα πηγαίνουν στο κέντρο της πολύς αυξάνοντας την κίνηση στα μαγαζιά 40 με 80% από τις άλλες μέρες .

  Για τις καθημερινές τους εξόδους οι Θεσσαλονίκης επιλέγουν μαγαζιά κοντά στην περιοχή κατοικίας τους . Ανάλογα τις προτιμήσεις και το γούστο του καθενός. Στις περισσότερες περιοχές της πολύς υπάρχουν μαγαζιά με την νέα μορφή (νεανικών καφενείων) , με κρασιά – τσιπούρα και διαφορές μπύρες σε συνδυασμό με μικρούς μεζέδες σε προσιτές τιμές. Ιδιόκτητη της ενός τέτοιου μαγαζιού ,στην περιοχή της κάτω τούμπας είναι ο Δημήτρης Κούτλας "το μαγαζί ειδικά το βράδυ είναι γεμάτο, κάθε μέρα έχει κόσμο όλων των ηλικιών .Ο κόσμος ψάχνει κάτι ποιοτικό, φτηνό και κοντά στο σπίτι τους, ωστόσο τα σαββατοκύριακα ο κόσμος αυξάνετε πολύ περισσότερο μέχρι της 2-3 η ώρα που θα φύγουν για να πάνε στο κέντρο ".

Pulp, μπυραρία στο κέντρο της πόλης.

 Η κινητικότητα του κόσμου στο κέντρο της πολύς καθορίζετε της καθημερινές από το ωράριο καταστημάτων . “Άτομα ηλικίας 25 με 40 αφού τελειώσουν τις δουλείες τους θα βγούνε για ένα ποτό “ δήλωσε μπάρμαν από το PULP ,( μπυραρία κοντά στην Αιγ. Σοφίας ) , Δημήτρης Σιμιτσίδης . Ενώ άτομα μικρότερων ηλικιών θα βγούνε το σαββατοκύριακο συνήθως και κύριος στην περιοχή Βαλαορίτου και στα κλαμπ της πολύς ."Βγαίνω σχεδόν καθημερινά, καθημερινές σε στέκι μου κοντά στο σπίτι μου και σαββατοκύριακο στο κέντρο, οπός και να έχει μπορώ και βγαίνω γιατί δουλεύω", δήλωσε η Γεωργία Αραπατζίδου, νεαρή κοπέλα. Γενικότερα την επιλογή εξόδου των κάτοικων της Θεσσαλονίκης είναι αποκλείστηκα θέμα της οικονομικής κατάστασης του καθενός. Οι νεώτεροι που δουλεύουν κάνουν 1-2 εξόδους τις καθημερινές και μια το σαββατοκύριακο . Οι μεγαλύτερες ηλικίες έχουν πιο περιορισμένες εξόδους αλά συνήθως καθημερινές.

 Πέννη Πασχαλίδου.

Προσφυγικο λιμάνι Θεσσαλονίκης

Χωρίς τα βασικά είδη προσπαθούν να επιβιώσουν οι πρόσφυγες που διαμένουν στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης.


Πολλά τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι πρόσφυγες στην νεα κατοικία τους που δεν είναι αλλη απο το λιμάνι της Θεσσαλονίκης. Πάρα το γεγονός πως είναι υγιείς το μεγαλύτερο ποσοστό των προσφύγων που διαμένουν στο λιμάνι, υπάρχουν πολλά προβλήματα λόγο των κουνουπιών και των πουλιών. Καθώς οι αποθήκη στην οποία στεγάζονται οι πρόσφυγες έχει πολλά προβλήματα επιτρέπει σε διάφορα πουλιά και κουνούπια να φωλιάζουν στο εσωτερικό της αποθήκης. Αποτέλεσμα αυτού του γεγονότος είναι οι πρόσφυγες που δεν διαθέτουν σκοινιά να είναι εκτεθειμένη σε διάφορες αρρώστιες που μπορεί να μεταφέρουν τα πουλιά και τα κουνούπια.

Στο παραπάνω πρόβλημα προστίθεται και το γεγονός ότι οι πρόσφυγες διαθέτουν μονο δέκα τουαλέτες για πάνω απο 300 άτομα. Η κατάσταση δυσκολεύει περισσότερο με την μη ύπαρξη βρύσων που κάνει ακόμα πιο ευάλωτους τους πρόσφυγες σε μόλυνσης και αρρώστιες όπως δηλώνει η Ριζοπουλου Ελένη παθολόγος του ΚΙΑ.

Επί πρόσθετα η Ελένη Ριζοπουλου αναφέρει πως δεν υπάρχουν βασικά μηχανήματα όπως πλυντήρια και ψυγεία. Ειδικά η μη ύπαρξη του ψυγείου είναι μεγάλο πρόβλημα σύμφωνα με την παθολόγο καθώς υπάρχουν αρκετοί διαβητικοί πρόσφυγες που εκτός απο τα γεύματα που παρέχει ο στρατός πρέπει να φάνε κάτι και ενδιάμεσα, γεγονός δύσκολο καθώς χωρίς ψυγεία οι πρόσφυγες δεν μπορούν να συντηρησουν το φαγητό τους.





Η ΚΙΑ έχει απευθύνει στην κυβέρνηση για να επιτραπεί η εγκατάσταση ψυγείων και πλυντηρίων με τους αρμόδιους να διστάζουν να δώσουν την άδεια για ασαφής λογους.

Ολα τα παραπάνω πρόβλημα φαντάζουν παράδεισο όμως για τους πρόσφυγες που έρχονται απο ιδωμένη. Συγκεκριμένα ο
Bird Σύρος πρόσφυγας κατυθυνομενος προς λιμάνι δηλώνει 《 μου έχουν πει φίλοι μου για πρόβληματα καθαριότητας στο λιμάνι αλλα σίγουρα είναι καλύτερα απο τις φαβελες της ιδωμένης.



Στήριξη στους πρόσφυγες που διαμένουν στο λιμάνι έχει δείξει το ΜΙΚΡΟΠΟΛΗ ( προσφέροντας φαγητό) και το Απαν Υπόγειο (με ρούχα και υλικά πρώτης ύλης).

Στο πλευρό των προσφύγων που διαμένουν στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης είναι και οι δικηγόροι της πόλης. Η ομάδα των δικηγόρων επισκέφτηκε τον χώρο διαμονής των προσφύγων με σκοπό να τους μοιράσουν ενημερωτικά φυλλάδια που έχουν εκδοθεί σε τέσσερις γλώσσες (ελληνικά, αγγλικά, αραβικά και φαρσι) απο την ολομέλεια των προέδρων των δικηγορικων συλλογών σχετικά με τα δικαιώματα τους και να παραδώσουν υλικά πρώτης ανάγκης αλλα και παιχνίδια για τα παιδιά.

ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΟ,ΛΙΜΑΝΙ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ 2016

   

Εικόνα αρχείου, από Λιμάνι Θεσσαλονίκης

Μόνο τσιγάρα είναι αυτά που αγοράζουν οι προσφυγές από τα περιπτερά και τα ψιλικατζίδικα στην περιοχή γίρο από το Λιμάνι Θεσσαλονίκης που φιλοξενούνται από τα μέσα Μάρτιου.

Ο Γιώργος Μαραντηνός είναι υπάλληλος σε ψιλικατζίδικο απέναντι από την κεντρική πύλη του Λιμανιού, καθημερινά βλέπει και μιλά με αρκετούς προσφυγές, αναφέρει ότι: «είναι ευγενικοί, δεν φαίνετε να τα έχουν παρατήσει και να απελπίστηκαν με την όλη κατάσταση, το μόνο που αγοράζουν σχεδόν καθημερινά ,είναι τσιγάρα, κύριος άντρες» και συμπληρώνει: «οι γυναίκες θα πάρουν ίσως κάποιο γάλα ,μάλλον σαν συμπλήρωμα για τα παιδιά, γιατί η ΜΚΟ που τους βοηθάνε καθημερινά φέρνουν τρόφιμα για τα παιδιά». Από την αρχή της φιλοξενίας, την καθημερινή τροφοδοσία σε γεύματα την έχει αναλάβει ο Ελληνικός στρατός και στηρίζει στην σίτιση και η λέσχη του Αριστοτελικού Πανεπιστήμιου, συμφώνα με σχετικό άρθρο στο seleo.gr . 

Εσωτερικός χώρος αποθήκης 18, Λιμάνι Θεσσαλονίκης

   

   Από άτομα εντός του Λιμενικού χώρου, ανέφεραν ότι οι προσφυγές είναι καταγραμμένοι όλοι από υπεύθυνο του Υπουργού Μακεδονίας Θράκης. Έχει δοθεί στον καθέναν ένας αριθμός που υποδεικνύουν κατά την έξοδο τους και είσοδο τους στο Λιμάνι. Υπολογίζονται περίπου 300 με 360 άτομα κύριος Σύριοι με οικογένειες που ήρθαν από τα νησιά που συνορεύουν με Τουρκία (Λήμνο, Μυτιλήνη, Χίο). Η αποθήκη 18 έχει ανακαινιστή και διαμορφωθεί για την όσο καλύτερη φιλοξενία. Έχουν τοποθετηθεί αρκετά ερκοντίσιον για την θέρμανση του χώρου. Ωστόσο ο χρόνος παραμονής τους και η μετέπειτα ποριά τους είναι ακόμα άγνωστη.

Πασχαλίδου Πέννη